Bir zamanlar geniş bir ormanın içinde, minik evleriyle yaşayan farklı aileler varmış. Kuşlar, köpekler, kediler, kelebekler ve diğer böcekler bu renkli topluluğun bir parçasıymış. En çok konuşulanlar ise Ağustos Böceği ile Karınca olduğundan, ormanda herkes onların arasındaki sürtüşmeyi hatırlarmış. Yaz gelince kuşlar şarkılarını yükseltir, ağaçlar meyvelerle dolup taşarmış; tüm canlılar bu mevsimin tadını çıkarırken Karınca çalışmaya devam eder, tohumları ve meyveleri toplayıp kışa hazırlık yaparmış. Kederece yüklü bir enerjiyle çalışan Karınca, kış için odunları bile toplarmış ve hiçbir zaman yorulmazmış. Ağustos Böceği ise tam tersi hareket eder, kemanı çalar, şarkılar söyleyip dans ederek eğlenmeyi sürdürürmüş. Yaz boyunca kış için tek bir hazırlık göstermeyip boş vakitlerini yemyeşil bir şekilde değerlendirmeye çalışırmış. Bu durum karşısında Karınca, onun bu haline karşılık verip alay etmeden kendi işine bakmayı sürdürmüş. Yaşananlar bitince, yaz da sona ermiş ve mevsimler değişmiş. Sonbahar gelip yağmurlar başlamış; kar yağmaya başlayana kadar her şey sakinleşmiş. Orman, kışın soğuğu ile sarmalanırken herkes kendi yuvasına çekilmiş.
Bir akşam, Karınca evinde yemek yerken kapısı kapandığında kapıya vurulmuş. Kapıyı açtığında karşısında üşümüş bir Ağustos Böceği bulmuş; sakince ama üşümüş bir ifadeyle şöyle dile getirmiş: “Çok üşüyorum ve karnım aç. Hiç kimse beni evine almadı, bir tabak yemek hiç bulamadım. Lütfen bana yardım eder misin?” Karınca bu duruma karşılık verip içeriye bakışını sertleştirmiş ve “Tüm yaz gezdin, eğlendin ve şimdi bu duruma karşı da sorumluluk taşımalısın” diye kapıyı yüzüne kapamış.
Bu reddedişi duyan Ağustos Böceği, yaptıklarının sonuçlarını anlamaya başlamış. Yalnızca bugün için değil, gelecek için de önlem almanın gerektiğini fark etmiştir. Karınca ise onunla yüz yüze konuşarak, dostane bir sohbetin ardından içeri buyur etmiş ve birlikte sıcak bir akşam geçirmişler. Böylece çocuklara, yalnızca bugünü değil, yarını da düşünmenin ne kadar önemli olduğu öğretilmiş olur.
