Uzak bir krallıkta, ihtişamlı bir sarayın gölgesinde Meraklı Prenses Elara yaşardı. Zeka ve sevecenliğiyle tanınan Elara, krallığın her köşesini keşfetmeyi seviyor, yeni şeyler öğrenmeye doymuyordu. Bir gün gizli bir odadan çıkagelen eski bir kitabın sayfalarını çevirmiş ve krallığın koruyucusu olan efsanevi bir ejderhadan söz eden bir masal bulmuştu. Efsaneye göre, ejderha derin bir mağarada uykuya dalmış ve yalnızca saf bir kalpten gelen dileklerle uyanabilirdi. Merakın baskın geldiği Elara, bu efsaneyi doğrulamak için yola koyuldu. Dağları aşıp ormanları geçerek ejderhanın uykuda olduğu mağaraya ulaştı ve cesaretle içeri adım attı. Kalpten gelen bir dilek fısıldadı: “Uyan ey ejderha, ve krallığımızı güzelliklerle donat.”
Gözleri açılan dev örümcek gibi silüet çizdiğinde bile Elara korkmadı; yüreğindeki sevgi ve cesaret, ikisinin arasındaki dostluğu kurdu. Ejderha ile birlikte krallıkta gezintiye çıktılar ve her köşe, barış ve umutla doldu. İnsanlar, Elara’nın yürekten gelen iyiliğini ve ejderhanın gücünü layıkıyla hatırladılar. Böylece prenses ve ejderha, birlikte yaşamın en güzel kıvılcımlarını yaymaya başladılar.
Bir gün, unutulmuş bir köyün meydanında eski bir çeşmenin altında gizli bir kapı belirdi. Kapı, yer altındaki esrarengiz bir dünyaya açılan bir geçitti. Elara ve ejderha, merakla aşağı inerken büyülü bir ormana adım attılar. Gündüzleri parlak renklerle, geceleri ise yıldızların ışıklarıyla dolu bu ormanın ortasında, yüzeyi sihirli bir göl saklıydı. Gölün suyuna dokunanlar yeniden can bulur, dedikodusu kulaklara çarpan bu efsane gerçeğe dönüşmeye başladı. Elara, ejderhasının yardımıyla gölden getirdiği suyu köyün kurumuş çeşmesine boşalttı ve su akar akmaz köy yeniden nefes alıp yeşerdi. Ağaçlar canlandı, çiçekler açtı, kuşlar yeniden şakıdı. Köylüler, uzun aradan sonra evlerine dönmenin sevincini yaşadılar ve prenses ile ejderha, onların tarla sürümünden, çocuklara okuma yazma öğretimine dek çeşitli yardımlarla köyü yeniden canlandırdı. Zamanla unutulmuş bu yer, krallığın en bereketli ve mutlu köşelerinden biri haline geldi ve dostluklarının ebedi bir efsane olarak anlatılması için kalplerde yer etti. Elara ve ejderha, krallığın dört bir yanına umut ve mutluluk saçarak yoluna devam etti. Masalın sonunda, dünyayı güzelleştirmek isteyen her kalbin kendi masalını yazabileceği hatırlatıldı. Bu masalı yazarak başlayanlara teşekkür eden çağrı ise yine çocukların hayal gücüne bırakıldı.
