Gece gökyüzünün serin sessizliğinde, Ay yalnız değilmiş gibi görünen ama aslında içten içe yalnızlık çeken bir arkadaş arıyordu. Ay her gece parıldar, dünyayı aydınlatır ve yol gösterirdi; fakat yanında paylaşabileceği biri yoktu.
Bir gece, Ay’ın içten fısıltısı gökyüzüne yayıldı ve bu iç ses, uzakta parıldayan bir Yıldız tarafından duyuldu. Yıldız, Ay’a yakınlaşarak dostluk kurmaya karar verdi ve hızla onun yanına yaklaştı. Artık iki ışık bir araya gelmişti; birbirlerini netçe görüp konuşabiliyorlardı. Onlar birlikte gökyüzünde dolaşabilir, hikayeler anlatıp bazı saklı köşeleri keşfedebilirdi.
Geceler, Yıldız’ın Ay’ın yanında adeta bir fener gibi parlayışını gördü. Bu dostluk, gökyüzündeki diğer yıldızlar tarafından da merakla izlendi ve insanlar için umut dolu bir efsane doğdu: yalnızlık, dayanışmayla aşılırdı. Ay ve Yıldız, her gece dünyaya ışık saçmaya devam ettiler ve bu ikili, geceyi aydınlatan sıcak bir parıltıya dönüştü.
Bir gün, dünyanın genç bir çocuğu olan Elif gökyüzünü hayranlıkla izliyordu. O da Ay ile Yıldız’ın arasındaki bağın derinliğini hissetti ve kendi Dostluk arayışına bir umut ekler gibi fısıldadı: “Keşke benim de bir arkadaşım olsa.” Bu sözler, Ay ile Yıldız’a ulaşmayı mümkün kıldı ve onlar Elif’e yardım etmeye karar verdiler.
İkinci bir gece, Yıldız’dan kopup düşen ufak bir ışık, Elif’in bahçesine düştü. Sabah olduğunda Elif, bahçesinde parıldayan bu taşın büyüsünü fark etti. Taşın içinden yükselen yumuşak bir ses, kendisini yeni dostuyla tanıştırdı: “Sana ben, gökyüzünün dostluğunu getirdim.” Bu sihirli parça, Elif’e yalnız olmadığını hatırlatıyor ve ona gökyüzünü daha yakından keşfetme yeteneği kazandırıyordu.
Elif artık her gece taşını yanına alır, onunla konuşur ve taş ona Ay ile Yıldız hakkında bilinmeyenlerden bazılarını gösterirdi. Böylece Elif, evinin dört duvarı arasındaki güvenliğinde bile gökyüzünün büyüsüne ortak olmuştu.
Ay ile Yıldız, Elif’in büyüyüp kendi yolunu çizmesini isterken, dostluklarının gökyüzünden dünyaya yayılan bir mesaj olduğuna inanıyorlardı. Zaman geçtikçe, Elif büyüdü; fakat taşını ve yaşayan dostlarını hiç unutmadı ve onların masalını arkadaşlarına anlatarak, dostluğun ve ışığın karanlığı nasıl aydınlattığını paylaştı. Masal bu şekilde sürüp gitti: gökyüzündeki ışıklar, dünyayı sarıp sarmalamaya devam etti ve her çocuk bu masalı dinleyerek uykuya dalmayı umdu. Masalın gönderilmesi için aşağıdaki resme tıklayabilirsiniz, ve siz de kendi öykünüzle bu ışığı çoğaltabilirsiniz.
