Ormanın derinliklerinde, uzun yapraklı bitkilerin arasından hafif rüzgarla gelen sessizlikte yavaşça büyüyen bir kaplumbağa yaşarmış. Sırtını taşıyan ev, ağaçların arasında saklanır, bu yüzden gökyüzünü asla göremezmiş. Yıldızlar ve aylar onun için tek bir umut gibi görünmezmiş; her şey sadece yemeye ve dinlenmeye odaklıdırmış.
Bir yaz günü, yem arayışı onu patikadan sürükleyip uzun bir yolculuğa çıkarır. Ormanı geride bırakarak bir kayanın üzerine denk gelmiş ve önünde gölün yansımasıyla karşılaşmış. Gün batarken geceyi orada geçirmeyi düşünmüş; sabah olmadan önce tekrar ormana dönmeyi planlamış. Ancak o gece her şey değişmiş: gece gökyüzündeki ışıklar gölde parıldarken, kaplumbağa bu güzelliği dostlarına göstermek üzere içinden güçlü bir istek duymuş.
Zamanla gökyüzünde binlerce yıldız belirmiş; kaplumbağa bu yeni ışıltıların peşinden gitmeye karar vermiş. Işığın kendisini sürüklediği yolculuk, onu uzak diyarlara götürmüş. Yıldızlar arasında yolculuk ederken Sirius adlı bir gezegenin yakınında durmuşlar; burada dağınlar ve vadiler ufuk boyunca uzanıyormuş ve boyları neredeyse kulak verecek kadar küçülmüşmüşler. Bu gezegende krallar ve kraliçeler, misafirleri sıcak bir gülümsemeyle karşılayıp gezdirirlermiş.
Bir başka yıldızın bulunduğu adaya konuk olduklarında, yaşayanlar arasında eşitlikçi bir yaşamın mevcudiyeti kaplumbağayı hayran bırakmış. Gittiği her yerde insanlar ve hayvanlar, adil koşullarda yaşamayı deneyimlemişler; bu da kaplumbağaya yeni bir bakış açısı kazandırmış.
Altyapısında yatan renkli bir gezegen olan Alya’da ise denizler pembe, gökyüzü mor ve nehirler konuşan balıklarla doluymuş. Burada bir balık kaplumbağaya sordu: “Dünyanızda büyük pembe nehirler var mı?” Kaplumbağa gülümseyerek mavi nehirler ve yeşil tepelerden bahsetmiş; bu balıkla kurduğu dostluk, kaplumbağanın taşıdığı mavi taşı ve balığın pembe elmasıyla taçlanmış birlikte paylaşılan anılarla pekişmiş.
Yolculuk devam ederken kaplumbağa tekrar dünyaya dönerken, tepelerin ardında güneşin doğmak üzere olduğunu görmüş. Rüya mıydı yoksa gerçek mi diye düşünürken, elindeki pembe elması fark etmiş ve dostu balığı hatırlayarak içten bir sevinç duymuş. Bu masalın, okuyucuya miras kalan bir miras olduğuna inanmış; Onur Çetiner’e teşekkürler eşliğinde bu hikâyeyi paylaşmak için yola çıkmışlar. Siz de masal yazabilir ve paylaşım sayfasına gönderebilirsiniz. Masallar için farklı kategorilerimiz ve paylaşım görselleri aşağıda sizinle buluşuyor.
