Bir zamanlar, Kaf Dağı’nın arkasında yaşayan küçük bir köy vardı. İnsanlar birbirlerine yardım eder, dostluk ve sevgiyle her günlerini geçirirlerdi. Köyün en bilge yaşlısı, çocuklara masallar anlatır ve onlara iyiliğin gücünü hatırlatırdı. Bir gün, genç bir çocuk merakla dedenin yanına gelerek yeni bir hikâye dinlemek istedi. Dede, sessizce gülümsedi ve konuşmaya başladı.
Masal şöyle başlıyordu: Bahçenin saklandığı, altın yapraklı bir ağacın bulunduğu bir yer vardı. Bu ağacın meyveleri, yiyenleri sonsuz mutlulukla doldurur, fakat bahçeye gidenler geri dönemezlerdi. Çocuklar heyecanla dinlerken, aralarından en cesuru ve en merakı köyün genç kâşifi çıktı ve bu gizemli bahçeyi bulmaya karar verdi. Dağları aşarak, nehirleri geçerek yoluna devam etti ve sonunda bahçeye ulaştı. Ancak orada, ağacın koruyucusu olan devlerle karşılaştı.
Güçlü ve dirençli olan çocuk, devle konuşurken köyün ortak iyiliğini ve sevgiyle dolu bir hayat sürdürdüğünü anlattı. Devler, bu sözlerden etkilenip ona bir meyve verdi. Çocuk, köye dönüp bu meyveyi paylaştı; köy artık eskisinden daha mutlu ve uyumlu bir yer haline geldi. Ziyaret ettikleri her köyde de benzer paylaşımlarla mutluluk çoğaldı ve dünya, sevgiye dayanarak genişledi.
Masal bittikten sonra, çocuklar birbirlerine ve sevdiklerine daha çok zaman ayırmanın önemini anladı. Her biri büyüdüğünde, iyilik ve cesareti hatırlatacak öyküler anlatacağını sözleşti. Altın yapraklı ağacın meyvesini tattıktan sonra, mutluluk yalnızca kendine değil, etrafındakilere de yayıldı ve böylece her köy, daha aydınlık bir gelecek kurdu.
İsterseniz bu masalı paylaşan bir resmin de eklendiğini fark edeceksiniz. Böylece çocuklar yalnızca dinlemekle kalmaz, hayal dünyalarını da zenginleştirecekler. İyi geceler ve tatlı rüyalar dileriz. Üstelik bu masal, Uyku Masalları kategorisinde yayılarak çocukların sayfalarında yer edinir; siz de masal göndererek topluluğumuza katkıda bulunabilir, her ay tema vakfına bağış yapan bir geleneğin parçası olabilirsiniz.
