Anne tavuğumuz yuvaya bırakılan çok sayıda yumurtadan heyecanla seçtiği birkaçını kuluçkaya yatırdı. Günler geçtikçe kabuklar çatladı ve içlerinden üç civciv çıktı. Hepsi birbirinden sevimli doğmuştu; fakat aralarında biri, diğerlerinden farklı bir renge sahipti. İki kardeşi sarı, oysa Kara adını verdiğimiz bu civciv, kömür karanlığındaki bir renge bürünmüştü. Büyüdükçe renk farkı daha çok belirginleşince, arkadaşları ve bazı civcivler ona karşı zorbalık yapmaya başladı. Anne-baba ve kardeşleri ise her zamanki sevgiyle Kara’yı kucakladı, onun yanında durdu. Kara’nın içindeki neşe zamanla sıkıntıya dönüştü, çünkü kendi görüntüsünden memnun değildi ve aynada gördüğü karanlık renk onu rahatsız ediyordu.
Kara dereden yansımasını gördüğünde derin bir hüzün kapladı. Gözleriyle kendisini çirkin buluyor, asık bir yüzle düşüncelere daldı. Kardeşleri, onun yanına koştu ve onu teselli etmek için yanıt verdi: “Seni aramızda seviyoruz; neden kimseye haber vermeden yalnız kalmak istedin?” Kara ise her zaman olduğu gibi çözümler üretme peşindeydi, fakat bu kez sustu ve içe döndü. Ertesi gün okul heyecanı bastırdı, fakat Kara’nın yüzü asık kaldı; diğerleriyle aynı neşeyi bulamadı.
Okul sonrası eve dönüş yolunda anne tavuk, her yavruyu tek tek öperek güvenli bir yuvaya götürdü. Sabah olduğunda tüm civcivler için yeni bir gün umutla başladı; öğretmenlerine teslim edilip sınıf arkadaşlarıyla kaynaştılar. Teneffüs sırasında bir arkadaş Kara’ya dönüp şöyle dedi: “Şimdiye kadar gördüğüm en ilginç renk sensin; bu, sana düşen güzelliği değiştirmez.” Bu söz Kara’nın kalbini vurdu ve ağlamaklı bir halde arkadaşlarının desteğini aradı. Ancak ağlamaları kısa sürmedi; kendisini savunan kardeşleri gözyaşlarını sildirdi ve ona güven verdi.
Günler geçtikçe Kara yalnızca kendi içindeki farkı değil, ailesinin ve arkadaşlarının onunla olan yaklaşımını da değiştirdiğini gördü. Aile onu anlamanın ve koşulsuz sevginin en güçlü yol olduğuna inanıyordu. Bir akşam, tüm aile Kara’nın yanına oturdu ve kararlarını paylaştı: “Biz hepimiz aynı renkte olsak bile birbirimizi seviyoruz; sen siyah olduğun için üzülme, çünkü bu renk bizim gibi, senin de içindeki güzelliği ifade ediyor.” Babasının sözüyle tüm ev halkı kara görünüşe rağmen mutlu bir şekilde gülümsedi. Kara, ailesinin bu dayanışmasıyla yeniden kendine güvene başladı ve dışarıdaki sözlerin peşine düşmeden, kendi rengini ve değerini kucakladı.
Bu masal, farklılığın insanları ve canlıları nasıl zenginleştirdiğini hatırlatır. Unutmayın; dış görünüşünüz ne olursa olsun, sevgiyle kurulan bağlar en gerçek güzelliktir. İsterseniz hayvan masalları paylaşmak için aşağıdaki resme tıklayarak gönderebilirsiniz.
