Bir varmış bir yokmuş, sessiz bir köyde Keloğlan adında zekâ dolu ve yardımsever bir çocuk yaşarmış. Keloğlan kel olduğu için köylüler ona bu lakabı takmışlar; ama aklı, cesareti ve iyi kalpliliğiyle herkesin sevgisini kazanırmış.
Günün birinde köyü sarsan bir haber gelmiş: Kurt, tavuklara dadanarak onların huzurunu bozuyormuş. İnsanlar öfkeli ve çaresizmiş; çünkü çözüm için en güvenilir zeki çocuk olan Keloğlan’a başvurmuşlar. O da elindeki planlarla işe koyulmuş; tuzaklar kurmuş, yol boyunca düzenler hazırlamış. Ancak Kurdu yakalamak için yapılan ilk deneme başarısızlıkla sonuçlanınca Keloğlan farklı bir yol denemeye karar vermiş.
Keloğlan, köyün en iri tavuklarını da kullanarak kurdu kandırmayı planlamış. Sonunda zeki kurt tuzağa düşmüş ve köylüler tavuğunu geri almışlar. Kasabalılar Keloğlan’ı kahraman ilan etmişler ve onun için büyük bir şölen düzenlemişler. Keloğlan, her zamanki gibi iyi kalpliliğini korumuş ve insanlara yardım etmenin önemini anlatmış.
Bu zaferin ardından haber hızla dağıldı ve kasaba halkı için umut dolu bir gün daha başlamış. Yaşlı bir kadın yanına gelerek ona sihirli bir harita vermiş; bu harita uzak bir dağda saklı pırlantaların yolunu gösteriyormuş. Keloğlan, yanında en yakın dostu köpeği ve gerekli eşyaları alıp maceraya atılmış. Yol boyunca ormanlar, şelaleler ve yüksek dağlar ona zorluklar çıkarmış; ama zekâ ve cesaretiyle engelleri tek tek aşmış. Mağaranın derinliklerinde, parlarcasınımsı bir pırlanta ve yanında değerli hazineler bulmuş. Ancak hepsini değil, içinden sadece bir altın para alıp köyüne dönmüş.
Köyün ihtiyaç sahipleriyle paylaştığı bu para, topluluğun bir arada daha da güçlenmesini sağlamış. Keloğlan için zenginliğin ölçüsü, mal varlığı değil, insanlar tarafından saygın ve yardımsever biri olarak görülmekmiş. Bu nedenle kasaba, onun kahramanlığını her daim konuşur ve onun masalları büyükler küçükler diyerek anlatırmış.
