Köyün uzaklarında, dağların arasındaki yamaçlarda yaşayan Keloğlan, zekâsı ve cesaretiyle öne çıkan genç bir çocuktur. Biri, köyün yaşlıları arasında fısıldanan bir efsaneyle karşılaşır: gizemli bir mağaranın derinliklerinde saklı bir hazine, ama onu koruyan dev bir ejderha vardır. Köylüler bu hazineye ulaşmaya kalkmışlar, ama her seferinde başarısız olmuşlardır. Keloğlan ise annesiyle daha iyi bir gelecek kurmak için bu maceraya atılmaya karar verir.
Ertesi gün yola koyulur, uzun ve zorlu bir yolculuk ardından mağaranın önüne gelir. Giriş kısmında dikenli teller ve erimiş topraklar onu karşılar; büyük bir taşı kaldırıp geçişi sağlar. İçeri adım attığında, zemini loş ışıltılarla aydınlanır ve hazine ışıldarken yanında devasa bir ejderha uyumaktadır. Keloğlan sessizce ilerler ve ejderhayı uyandırmamak için dikkatli davranır. Ancak ejderha gözlerini açıp öfkeli bir kükremeyle tehdidini hissettirir.
Cesaretini ve soğukkanlılığını koruyan Keloğlan, ejderhaya doğru konuşur: “Yüce ejderha, güçlerinle dostluk kurabileceğimiz bir dünya isterim. Hazineyi almak için değil, sadece seninle tanışmak için geldim.” Ejderha bu sözlerden etkilenir; şaşkınlığa kapılan yaratık, Keloğlan’a hazineyi vermek yerine bereketli bir hediye sunar ve ona şu öğüdü verir: “Gerçek zenginlik, dostlukta gizlidir; senin gibi biriyle dost olduğum için kendimi zengin hissediyorum.”
Keloğlan, ejderhanın bu cömert hediyesiyle köyüne döner ve annesiyle birlikte mutluluğu paylaşır. Köylüler, onun cesaretini ve zeki yaklaşımını överlerken, Keloğlan dostlukların hazinenin en değerli kısmı olduğuna inanmaya başlar. O günden sonra bu hikâye çevre köylere de yayılarak, bilge bir kahraman olarak anılır.
Bir süre sonra, köyün yakınlarında yaşayan başka bir topluluk, kötü niyetli bir büyücünün baskısı altındadır. Su kaynaklarını kurutan büyücü, köylülerden değerli eşyalar talep eder. Keloğlan bu adaletsizliğe karşı durmaya karar verir ve yardıma koşar. Büyücünün saklandığı yere vardığında, onun korkutucu görünümü dikkat çeker; fakat Keloğlan, önceki macerasından öğrendiği gibi korkusunu yener ve soğukkanlı yaklaşımını sürdürür.
Keloğlan, büyücüyü ikna eder: köyler arasında barış ve dostluk kurulduğunda herkes daha mutlu olur. Bu düşünce büyücüyü etkiler ve sonunda suyu geri verir. Köylülerle kurduğu dostane ilişki, onun kahraman kimliğini güçlendirir.
Masal, Keloğlan’ın maceralarının sadece kendi köyünde değil, çevre köylerde de yankı bulmasıyla sürer. Artık her yaş arasında konuşulan bir bilge olarak hatırlanır. Bu öyküye karşılık olarak, okurların kendi masallarını göndermeleri için bir çağrı yapılır: masallar aracılığıyla hem çocuklar uykuya dalar hem de tema vakfına katkı sağlanır.
