Bir varmış bir yokmuş, sessiz bir kasabada uzun yıllar boyunca usta bir marangoz yaşardı. Adı Medet’ti ve elinden çıkan oyun eşyaları, herkesin gönlünde ayrıcalıklı bir yere sahipti. Ne var ki Medet, kendi için bir oyuncak yapmayı pek düşünmez, çoğunlukla dışarıya karşı mahcup bir suskunlukla çalışırdı. Bir sabah, kasabanın en meraklı ve zeki çocuğu Aleyna, ustanın yolunu dükkânının yoluna düşürdü.
Aleyna, Medet Usta’nın yaptığı renkli tren setini bir kez gördüğünde büyülendi ve bir öneride bulundu: “Siz de kendinize bir oyuncak yapın, bir çocuk gibi oyun oynamak için.” Medet’in yüzünde beklenmedik bir şaşkınlık ve ardından yumuşayan bir gülümseme belirdi. Bu teklif ona yeni bir kapı aralıyordu; kim bilir, bu küçük deneyim onun da içindeki tutkuyu canlandıracaktı.
Birkaç gün süren düşünceler ve hesaplar sonucunda Medet, kendi için en zarif, en renkli ve en kullanışlı oyuncakları yaratmaya karar verdi. Wow dedirten o tren seti, ustalıkla parçalandı, boyandı ve özenle bir araya getirildi. Trenin her bir bileşeni tek tek tasarlandı ve nihayetinde tamamlandı. Ürünün tamamlanmasıyla birlikte dükkânın önüne toplanan çocuklar, merak ve sevgi dolu bakışlarla onu izledi.
Medet Usta’nın yüzünde yıllar sonra görülen, çocuklar gibi ışıldayan o gülümseme ortaya çıktı. Aleyna ve diğer çocuklar, bu tren setiyle oyun oynarken, Medet Usta da onların kahkahalarını izledi ve içten içe şu kararı verdi: “Paylaşılan mutluluk çoğalır.” Böylece o, sadece müşterileri için değil, kendi boş vakitleri için de oyuncaklar yapmanın değerini keşfetti.
Günler geçtikçe Medet Usta ve Aleyna, kasabaları saran bir düşünceyi benimsemişlerdi: Oyuncaklar yalnızca çocuklar için değildir; her yaştan insan için birer mutluluk kaynağıdır. Bu bakış açısı, kasaba halkının dilinde yıllar boyunca anlatılan bir masal oldu ve yüzlerde kalıcı bir tebessüm bıraktı.
