Bir zamanlar sakin bir kasabada yaşayan mutlu bir aile vardı. Evlerinde sevgiyle büyüyen Zuzi adında sarı tüylü, simsiyah gözlü sevimli bir köpek yaşarmış. Yavrusu eskisi kadar neşeyle koşup oyun oynamak için bahçede kendi kulübesiyle çevrili bir dünya kurmuştu. Sahipleri her gün onun karnını doyurur, temiz suyunu eksik etmezdi.
Fakat Zuzi’nin huyu pek afilli değildi; yaramazlıklar peşini bırakmazmış. En çok da yağmurlu havalarda korku kaplar, gök gürültüleriyle büyülenmiş gibi kaçış yolları ararmış. Bir yağmurlu gün, gök gürültüsü daha da şiddetlenince Zuzi o kadar korkmuş ki sahibi arabasına zarar verdi ve plastik parçalarını ısırdı. Bu davranış karşısında araba sahibi onunla konuşup bir daha böyle yapmaması gerektiğini söyledi.
Ertesi gün Nurcan, ailesi ve okuluna gitmek için evden çıktı. Zuzi bahçeden uzaklaşmak için uzun süre toprağı kazdı; sonunda açtığı çukurlarla evden kaçmanın yolunu buldu. Ailesi eve döndüğünde eve çağırdılar, ama Zuzi gelmedi. Çukuru gören Nurcan’ın ağlamasıyla duygu dolu bir an yaşandı; annenin sözleri ise yüreklere su serpti: “Ağlama, yavrum, Zuzi bizi bırakmayacaktır; muhakkak geri gelecektir.” Nereden nereye gittiğini kimse bilemedi ve arama çalışmaları gece gündüz sürdü.
Zaman geçtikçe komşular, dostlar ve aile, Zuzi’yi bulmak için ellerinden geleni yaptı; afişler dağıtıldı, sorular soruldu, şehir adeta onun için arınmaya çalıştı. Ancak iki ay boyunca izine rastlanmadı. Nurcan hâlâ umut dolu ve her gün yeni umuduyla okula giderken, Baba ve Anne de her köşe başını adeta avuçlarındaki fotoğraflarla taradılar.
Bahçede Nurcan’ın Zuzi’nin mama kabını fark etmesiyle içindeki hüzün yeniden yürekleri sardı. Ancak sonra dışarıdan gelen havlama sesiyle sokağın uzak köşesine doğru koştular ve kubbur, çözülmez görünen bir anıyı aydınlığa çıkardı: Zuzi, halsiz ve zayıf halde kapıyı aralar gibi görünüyordu. Ailesi, sevinç içinde koşup onu kucakladı, gözlerinden mutluluk yaşları akıyordu. Zuzi, sağlığı için besin ve suya kavuşunca enerji topladı ve önceki neşesini yavaşça geri kazandı.
O günden itibaren Zuzi, evden ayrılmama sözüne sıkı sıkı bağlı kaldı ve ailesiyle mutlu bir yaşam sürdürdü. Bu öykü, sevginin ve umudun ne kadar güçlü olduğunu hatırlatıyor. Masalımızı burada sonlandırıyoruz; merak edenler internet sitemizden yeni masallara ulaşabilirler. İçerik Gönder
