Bir varmış, bir yokmuş diyerek başlayan masalımız, Uzak diyarların rengarenk çiçekleriyle dolu bir ormanda sürüp gider. Burası sevgiyle çiçeklenen, neşeyle hareketlenen canlıların yuvasıydı. Bu masalın kahramanı, ormanın se veciyle parlayan bir sincap olan Şeker’di. Şeker’i dostları “Şeker” diye çağırırdı; çünkü o, herkesin gününü aydınlatan bir neşe kaynağıydı.
Günlerden bir gün, ormanın derinliklerinden gelen hüzünlü bir ses duyuldu. Sesin sahibi olan ceylan Nurcan, kaybolmuş annesini ararken gözyaşlarını saklayamıyordu. Şeker, hemen sesi takip ederek Nurcan’a ulaştı; karşılaştığında Nurcan’ın gözleri umutla titriyordu.
İkisi birlikte yol alırken, Şeker’in konuşmaları Nurcan’a sıcak bir gülümseme, onun içini ısıtan masallar ve neşeli türkülerle eşlik ediyordu. Şeker’in enerjisi ve samimiyeti, Nurcan’ın üzüntüsüne dokunan sis perdesini adeta aralıyor, kalplerini birbirine bağlıyordu.
Birlikte geçtikleri yolculuk sonunda, Nurcan’ın annesi onlara güvenli bir şekilde ulaştı ve karşılık olarak minnet dolu bir tebessüm sundu. O günden sonra Şeker ile Nurcan sıkı dost oldular; ormanın her köşesinde oyunlar oynadılar, yeni hikayeler ürettiler ve dürüstlüklerini hiç elden bırakmadılar.
İşte bu masalın sonu da, sevginin ve iyiliğin gücüyle yazılırken, dostluğun daima büyüyüp çoğaldığını hatırlatıyor. Çocuklar, sevgiyi paylaşmanın ve yardımseverliğin en sağlam temel olduğunu unutmamalı; siz de bu sıcak hikayeyi sevdiklerinizle paylaşarak umut dolu bir gün yaratabilirsiniz. Ayrıca internet sitemizde kendi masallarınızı paylaşabilir, binlerce okuyucuya ulaşmanız için bize gönderebilirsiniz.
