Bir zamanlar herkesin çok sevdiği bir araba olan Ferrari, kibirli tavırlarıyla dikkat çekerdi. Kendini tüm diğer araçlardan üstün görür, onları küçümserdi. Yol kenarında duran eskimiş ve kirli bir lastiği fark ettiğinde kahkaha atarak onu küçümledi: Sen ne kadar çabuk eskidin! Onun bakış açısına göre odağında olan tek şey kendisiydi, çevresindeki diğer arabalar onun için yalnızca küçük oyuncaklardı.
Fakat bu yükselen özgüven, beklenmedik bir sonuç doğurdu. Ferrari, hızla ilerlerken yeni bir düzlüğe çıkıp çukura doğru sürüklendi ve tek bir lastik patladı. Çıkan olaylar zincirinde, diğer lastiğe sahip olanlarının yardımı bekledi ama yol kenarında sadece bir tek lastik kaldı. Ferrari, artık yalnızdı ve yardım çağrısına karşılık bulamadı; nasıl devam edeceğini düşündü.
Bir başkası yaklaşınca, lastik neşeyle değil, sakinlikle konuştu. “Yardım etmek isterim. Beni kullanabilir misin?” dedi. Ferrari, önce küçümseyici tarafını sürdürüp geri çekildi: “Benim gibi hızlı bir arabanın yardıma ihtiyacı mı olur? Senin gibi kalitesiz bir lastik bana yeterli gelmez.” Ancak bu karşılıklı konuşma, kırgınlığın derinleşmesine yol açtı ve lastik yoluna devam etti. Ferrari’nin öfkesi geçer geçmez yaptığı hatayı gördü: Keşke doğru zamanlarda dinleseydim demekle yetindi.
Bu kırgınlık sürerken, yolcu dikkat çekmedi; ama bir servis ekipmanı, sonunda gerekli yardımı getirerek Ferrari’nin lastiğini değiştirdi. Yeni lastik monte edildiğinde, Ferrari’nin güveni sarsılan bir dersle yüzleşti: yüksek hız her zaman güvenliğini garantilemez. Az da olsa kaliteli olanlar bile, zor anlarda yardım isteyebilecek kadar değerli olabiliyordu.
Sonuç olarak, eski lastiğe karşı gösterilen sertlik ve öfke, bir ders olarak kalır: İyilik yapan her zaman karşılığını bulmaz; ama ihtiyaç anında yardım edenler çoğu kez beklenmedik kurtarıcılar olur. Ferrari, artık teşekkür etmeyi öğrendi; ancak o minnettarlığı gerçek şekilde, yardım edenlere karşı göstermekte gecikti.
