Bir zamanlar Rize’nin yeşil vadilerinde yaşayan minik bir fare vardı. Adı Nurcan’dı ve nezaketiyle herkesin gönlünü kazanırdı. Farenin o kadar ince bir kalbi vardı ki, küçük boyutuna rağmen büyük yardımseverlikler yapardı. Kasaba halkı onu güzel davranışlarıyla bilir; kimse onun iyiliğini unutmamıştı.
Bir gün Nurcan, gölün öte kıyısında sıkışmış bir Leylek’i duydu. Kuşumuz diğerlerinden farklı olduğu için gölgede saklanmaya çalışıyor ve yardım çağrısına kimse kulak vermiyordu. Nurcan, bu durumu duyunca hemen plan kurdu ve kendine özgü küçük kayığıyla hedefine doğru yola çıktı. Amacını gerçekleştirirken karşılaştığı zorlukları göze alarak ilerledi.
Göldeki Leylek’in kanatları dallar arasında sıkışıp kalmıştı. Nurcan, dirayetiyle küçük teknesinden inip, birbirinden güçlüklerle dolu bu kurtarma anında Leylek’in özgürlüğüne kavuşmasını sağladı. Bu iyilik, Leylek’te karşılıksız bir minnettarlık ve sevgi yarattı; iki dost arasındaki bağ güçlendi ve kısa sürede dostlukları, kasabanın dört bir yanına yayıldı.
Nurcan ile Leylek, birbirlerinin farklılıklarını kucaklayarak anlayış ve karşılıklı saygının zirvesine ulaştılar. Bu güzel arkadaşlık, çevrelerindeki hayvanlara da örnek oldu; kimse artık önyargıyla bakmadı, yardım elinin kimden geldiğine bakılmaksızın uzatılabileceğini öğrendi.
İşte bu masal, çeşitliliğin aslında güç kaynağı olduğunu hatırlatır. Yardımlaşmanın ve empati kurmanın ne kadar değerli olduğunu bize gösterir. Günün sonunda herkes uykuya dalarken, Nurcan ve Leylek’in dostluğunun simgesi olan sevgi ve dayanışma hissi kalplerde yer ederdi. Good gece dileklerimizin arasında annenize öpücükler de vardır, deriz ve rüyaların en güzelini bekleriz.
