Bir varmış, bir yokmuş… Evvel vakitlerin birinde iki minik fare birbirlerinden çok farklı hayatlar yaşarmış. Biri ışıltılı dükkânların, büyük gökdelenlerin olduğu kalabalık bir kentte yaşayan, görmüş geçirmiş Şehir Faresi’ymiş. Her daim şık giyinir, hoş yemeklere eşlik eder, kentin telaşında yaşayıp gidermiş. Başkası ise sakin ve huzurlu bir hayat süren, tabiatın her türlü hoşluğunu bilen alçakgönüllü Köy Faresi’ymiş. Bir gün Şehir Faresi, dostu Köy Faresi’ni ziyaret etmeye karar vermiş.
Köy Faresi, kırların taptaze kokusuyla Şehir Faresi’ni kapıda karşılamış. Uzun vakittir görmediği bu eski arkadaşını görünce çok sevinmiş. “Hoş geldin!” diyerek onu içeri davet etmiş. Uzun yoldan gelen Şehir Faresi epey açmış. Köy Faresi çabucak arkadaşı için kendince en düzgün sofrayı hazırlamaya çalışmış. Sofrada yalnızca doğal yiyecekler varmış: birkaç dilim taze beyaz peynir, hoş kokan yabani otlar ve köy ekmeği.
Şehir Faresi sofrayı görünce hayal kırıklığına uğramış. “Sevgili dostum, sen nitekim de bunlarla doyuyor musun?” demiş.
Arkadaşının kelamlarına biraz alınsa da berbat niyeti olmadığını bilen Köy Faresi, içtenlikle yanıtlamış:
“Arkadaşım, bizim buralarda yalnızca bunlar var. Doymadıysan sana daha çok getirebilirim. Soframız kolay, çeşidimiz azdır ancak huzurla ve keyifle yeriz.”
Şehir Faresi süratle yemeğini yerken, “Mutlaka benimle kente gelmelisin. Nasıl yaşanıldığını sana göstereyim. O kadar şaşıracaksın ki ‘Köyde nasıl yaşamışım?’ diyeceksin.” demiş.
Köy Faresi arkadaşının telaşına şaşırsa da teklifini kabul etmiş. Bunun üzerine iki fare çabucak yola çıkmışlar. Kente geldiklerinde doğruca Şehir Faresi’nin yaşadığı lüks meskene gitmişler. Her yer ışıl ışıl, epeyce etkileyiciymiş. Köy Faresi adeta büyülenmiş üzere etrafına bakınıyormuş.
Zaman ilerlemiş, hava kararmış lakin lambaların ışığı geceyi gündüze çevirmiş. Güçlü bir masa kurulmuş. Şehir Faresi gülümseyerek, “Şimdi gerçek bir ziyafet yemeye ne dersin?” demiş. Masada pastalar, reçeller, süslü yiyecekler varmış. Konut sahipleri çoktan masadan kalkmış. İki fare sofranın keyfini çıkaracakken Şehir Faresi yeniden süratli hızlı yemeye başlamış. Köy Faresi bu telaşlı hâle mana veremiyormuş.
Tam her şey yolundayken bir anda yüksek bir havlama sesi duyulmuş.
Şehir Faresi arkadaşını dürtmüş: “Hadi, süratli olmalısın.”
Köy Faresi kaygıyla sormuş: “Bu neyin nesi?”
Şehir Faresi omuz silkip, “Ah, meskenin köpekleri. Ben onlara alıştım. Biraz süratli yersen tüm bu hoş yemeklerin tadına bakabilirsin.” demiş. Köpeklerin sesleri giderek yaklaşmış.
Köy Faresi için bu durum hayli stresliymiş. Masadaki lezzetleri merak etse de iştahı kaçmış. Kaçmayı düşünürken yemek yiyemiyormuş. Tam o sırada kapı süratle açılmış ve iki büyük köpek içeri dalmış. Fareler bir çırpıda kaçmak zorunda kalmışlar.
Köy Faresi ayrılırken, “Teşekkür ederim sevgili dostum. Lakin ben sakin ve huzurlu yaşadığım köyüme dönmek istiyorum. Orada tahminen lüks yok fakat en azından huzur var.” demiş.
Şehir Faresi o an, arkadaşının köyde huzur içinde yediği sade yemekleri hatırlamış. İçinden, “Belki de lüks her şey değildir.” diye düşünmüş. Köy Faresi’nin sakinliği aklından çıkmıyormuş.
Köy Faresi yıldızların altında, ay ışığının eşlik ettiği bir gecede köyüne dönmüş. Şehirde tattığı farklı lezzetler
