Bir varmış, bir yokmuş; önce vakit içinde, masmavi bir gökyüzü altında, kristal berraklığındaki bir dere varmış. Bu dereni etrafındaki ormanlarda, yalnız ve berbat kalpli bir Kurt yaşarmış. Gri tüyleri keçe üzereymiş. Gözleri hayli büyük ve gece siyahıymış. Dişlerinden kimileri dökülmüş olsa da kalanlar epeyce sivri görünüyormuş. Zalim kurt, gün uzunluğu etrafta gezinir, yiyecek yemek aramak yerine ona buna dalaşırmış.
Günlerden bir gün Kurt tekrar etrafta boş boş dolaşırken derenin yanında minik tombul bir kuzu görmüş. Bembeyaz kıvır kıvır tüyleri yumuşacık görünüyor onu daha tombul gösteriyormuş. Tatlı kuzucuk, açık derenin pak sularından içiyor, bir yandan da annesinin ona söylediği üzere, etrafı kolaçan ediyormuş.
Kurt onu görünce “Vay be, akşam yemeği için ülkü bir fırsat!” diye düşünmüş ve bir plan yapmaya koyulmuş. “Hey, sen!” diye bağırmış.
Kurdun sesini duyan minik kuzu o kadar korkmuş ki yüreği ağzına gelmiş.
Kurt güçlü sesiyle tekrar seslenmiş “Hey, sen! Niçin içtiğim suyu bulandırıyorsun? Bu ne cüret?”
Kuzucuk titrek bir sesle de olsa kurda karşılık vermeye karar vermiş “Efendim, benim suyu bulandırmam imkansız; zira su sizden bana yanlışsız akıyor.”
Kurt, bu mantıklı yanıtı duyunca biraz homurdanmış, ama vazgeçmeye niyeti yokmuş.
“Peki, pekala, öyleyse sebep geçen yıl bana hakaret etmiştin?” diye sormuş Kurt, kurnazca.
Kuzucuk şaşkın bir halde cevaplamış: “Efendim, ben daha altı aylık bir kuzuyum. Geçen yıl burada yoktum bile!”
Kurt, bunu da duyunca dişlerini göstermiş, gözleri daha da kızarmış. Bu karşılık karşısında hayli çaresiz kalsa da pes etmemiş: “Eğer sen değilsen, baban ya da annen etmiştir!” diye hırsla bağırmış ve pençelerini göstermiş ve kuzucuğun üzerine yanlışsız koşmaya başlamış.
Tam o sırada, Kuzucuk süratle iki kayanın arasına sığınmış. Kurt, büyük vücuduyla oraya sığamamış. Bir kaç pençe darbesiyle kuzuyu yakalamaya çalışsa da bu hiç bir işe yaramamış ve en sonunda oradan uzaklaşmış.
Kuzucuk, süratle annesinin yanına koşmuş ve başından geçenleri anlatmış. Annesi, Kuzucuğu sıkı sıkı sarıp, “Görüyorsun yavrum, zalimler için mazeret her vakit bulunur. Ancak sen asla o berbat kalpli kurt üzere birilerine palavradan iftira atma. Şayet güç bir durumdaysan, zekanı ve hamasetini kullan” demiş.
Kuzucuk, annesinin bu öğütlerini ömrü boyunca unutmamış. Zalimlere karşı dikkatli, ancak her vakit yürekli ve dürüst kalmış.
Ve böylelikle, masal da burada bitmiş.
Zalimler için mazeret her vakit bulunur, lakin zekamızı ve yüreğimizi kullanarak, en güç durumdan bile kurtulabiliriz.
