Gökyüzünün en uzak köşesinde saklı bir kasaba vardı; bulutların arasındaki bu parıltılı yer, gökkuşağına benzeyen kanatlarıyla yaşayan minik yaratıklarla doluydu. Bu canlılar arasında her biri kendine özgü bir hayvana sahip olan Parıltılar adını taşırdı. Kasabanın en küçük Parıltısı olan Miya’nın yanına pek çok kez eşlik eden sevimli bir sincabın adı Hophop’tu.
Birlikte kasabanın etrafını saran yıldız tozlu ormanı gezmeyi çok severlerdi. Ancak büyükler, ormanın öte tarafında saklı olan kara mağaraya yaklaşılmaması konusunda onları sık sık uyarırdı. Bir gün Miya ve Hophop ormanın içlerinden süzülen bir ışık huzmesi fark ettiler ve merakla kaynağına doğru ilerlediler. Kendilerini bir anda kara mağaranın girişinde buldular ve içerde parlayan bir kristal küre gördüler. Bu küre, masal kasabalarının eski efsanelerinde bahsedilen Kayıp Ay Işığıydı.
İşte bu iki arkadaşın macerası başladı: Kristal küreyi güvenli bir şekilde kasabaya götürmeye karar verdiler. Yol boyunca herkesin korktuğu cadıyla karşılaştılar, ama Miya ön cephede adeta cesaretle yürüdü ve yaratığa kürenin kasabaların manden ihtiyacı olan değerli bir kaynak olduğunu anlattı. Yaratık, Miya’nın cesaretine ve içtenliğine tanık olduktan sonra onları serbest bırakmaya karar verdi.
Kasabaya döndüklerinde Miya ile Hophop’un kahramanlığı herkesçe takdir edildi. Kristal küreyi meydanda yeniden görmek, kasabanın eskisinden çok daha parlak ve mutlu bir yer haline gelmesini sağladı. Bu masal, dostluğun ve cesaretin ne kadar güçlü olduğunu bir kez daha hatırlatır; masalın sonunda ise çocuklar, anne ve babalarını öpmeyi unutmasınlar diye neşeyle bitirilir.
