Zaman vakit içinde, cihan vakit tünelinde, herkes bunu beklermiş. Masallarla Büyü saati gelmiş. Bir varmış, bir yokmuş. Cıvıl cıvıl kuşların müzik söylediği, rengârenk çiçeklerin açtığı, ağaçların dans ettiği bir ormanda tatlı bir tavşan ve salyangoz varmış. Tatlı mı tatlı, pofuduk tüylü ismi Lapin’miş. Gözleri parıldar, kulakları şirin bir formda sallanırken ormanda zıplar, oynar, kelebeklerle şakalaşırmış.Lapin’in en uygun arkadaşı da minik bir Salyangozmuş. Konutunu her vakit yanında taşısa da, yavaşlığına karşın çok zeki ve mertmiş.
Bir gün, Lapin, baharın taptaze havasını içine çekerek, kulaklarını sevinçle sallayarak ormanda dolaşırken, güçlü bir kartal yükseklerden onu izliyormuş.
Bu kartal, tüm ormanda ‘Kötü Kartal’ olarak bilinirmiş. Gözleri keskin lakin kalbi soğukmuş. Salyangoz olanları görmüş ve çabucak yardım etmek için hızla (salyangozun hızı bu kadar olur tabii) kartalın yanına gitmiş. Gözleri dolu dolu, “Lütfen arkadaşımı bırak, ne istersen yaparım!” demiş.
Kartal, bu teklife yalnızca kahkahalar altmış. “Ha! Sen, minik salyangoz, bana ne yapabilirsin ki?” diye yüksekten bakmış ve onu bihayli küçümsemiş. “Senin suratınla tahminen yıllar sonra bana yetişebilirsin!” diye dalga geçmiş.
Ama kartal bir şeyi bilmiyormuş; yavaş olan her vakit geride değilmiş, zayıf görünen her vakit güçsüz değilmiş.
Salyangoz, Kartal’a ders vermeye kararlıymış Önce hoş bir plan yapmış ve yola koyulmuş. Ağaçların arasından sürünerek, taşları aşarak, ormanın şiddetli yollarında ilerlemiş. Koca koca kayaları aşmış, doruklara tırmanmış. O denli ki, bu minik yaratık iki gün ve üç gece boyunca durmamış, dinlenmemiş. Sonunda ormanın en yüksek doruğuna, Kartal’ın yuvasına ulaşmış.
Salyangoz, tırmandığı ağaç dalına tutunmuş ve etrafı gözlemlemiş. Kartal orada değilmiş; tahminen de ormanın öteki bir köşesinde yeni avlar peşindeymiş. Salyangoz çabucak harekete geçmiş ve Kartal’ın yuvasını yavaş yavaş dağıtmış ve Kartal gelmeden kuytu bir köşeye saklanmış.
Kartal, avından dönüp yuvasını bu durumda gördüğünde çılgına dönmüş. Minik salyangoz aklına bile gelmiyormuş. “Bu ne biçim rüzgar bu türlü, yuvamı yerle bir etmiş!” diye gökyüzünde fırtınalar koparmış. Yuvasını daha da dikkatli bir biçimde yine yapmış. Lakin, Salyangoz yine gelmiş, yeniden tırmanmış, tekrar yıkmış.
Bu sefer Kartal yuvasını daha yükseğe, daha ulaşılmaz bir yere yapmış. Fakat Salyangoz yılmamış; yeniden tırmanmış, yeniden yıkmış.
Kartal’ın sabrı taşmış. Sonunda ormanın hükümdarı Aslan’ın huzuruna çıkmış, “Yuvası üç kere yıkılan bir kartal görülmüş mü hiç?” diye sıkıntı yanmış. Aslan, ormanda bir mahkeme kurulmasını emretmiş. Herkes orada toplanmış: tavşanlar, ayılar, ördekler, hatta ağaçlar bile mahkemenin ne karar vereceğini merak ediyormuş.
Salyangoz da getirilmiş ve suçlanmış. Lakin cesurca, “Evet, ben yaptım,” demiş, “Arkadaşım Lapin’i yemeden evvel bir defa daha düşünmeliydiniz.”
Ormanın hükümdarı Aslan, asil bir duruşla tahtına oturmuş ve etrafındaki tüm hayvanlara bakmış. Herkesin gözleri onun üzerindeymiş, güya o bir tek sözcükle her şeyi değiştirebilirmiş üzere. Aslan, Kartal’a dönmüş ve gözlerinin içine bakarak, “Kartal, umarım şimdi anlamışsındır. Ormanda yaşayan her canlı, küçük de olsa büyük de olsa, bir kıymete sahiptir. Sen de bu yaşadıklarından kıymetli bir ders almalısın.” demiş.
Kartal, yalnızca başını öne eğerek kabullenmiş. Yüzünde anlamış olduğu derin bir pişmanlık tabiri varmış. “Haklısınız,” diye fısıldamış. “Keşke bu olanlar olmasaydı da Lapin’i yalnızca keyif için kaybetmeseydik. Artık anladım, hiçbir canlıyı küçümsememeliyim. Salyangoz’u haklı buluyorum, arkadaşı için yaptıkları benim için büyük bir ders oldu.”
Ormanda bir sessizlik olmuş. Tüm hayvanlar, Kartal’ın bu kelamlarını duyduğunda, ormanda bir değişiklik olduğunu hissetmişler. Salyangoz, Kartal’ın bu kelamlarını duyunca gözyaşlarını tutamamış, lakin bu seferki gözyaşları hüzün değil, umut dolu gözyaşlarıymış.
Kartal, yaptığı kusurun farkına varmış ve ormanın öteki hayvanlarına bir ders vermiş. Artık herkes, küçük ya da büyük, süratli ya da yavaş, her canlının bir bedeli olduğunu ve onları küçümsemenin büyük bir kusur olduğunu anlamış.
Masal burada bitmiş. Ve unutmayın çocuklar, herkesin bir bedeli vardır; küçük ya da büyük, herkesin içinde büyük bir güç yatar. Karşınızdaki insanı küçümsemeden evvel bir sefer daha düşünmelisiniz.
Kartal ve Salyangoz ( L’Aigle et l’Escarbot), La Fontaine’in Masalları’nın birinci koleksiyonunda yer alan ve birinci sefer 1668’de yayınlanan LA FONTAINE’IN II . Kitabındaki sekizinci masalın bir versiyonudur.
Masallarla Büyü farkıyla hazırlanan bu versiyonu umarım beğenmişsinizdir.
Masalın Ardından
Hızlı ve güçlü olanın kazandığı sanılırken, sabırlı ve kararlı olanın tesiri ormanda yankılandı. Küçük görülen bir dost, yüreği ve zekâsıyla istikrarları değiştirdi. Masal, kıymetin uzunlukta değil duruşta gizli olduğunu hatırlatır.
EBEVEYN SORULARI: Masal Üzerine Sohbet Edelim
Bu masal, küçümseme, cüret ve adalet üzerine konuşmak için güçlü bir fırsattır. Çocuğunuzun niyetlerini serbestçe söz etmesine alan açın. Çocuğunuzun en değişik yanıtını yorumlarda bizimle paylaşın!
- Öz-Değer: Salyangoz küçük olmasına karşın nasıl büyük bir tesir yarattı?
- Cesarət: Kartal’a karşı çıkmak sence kolay mıydı?
- Küçümseme: Kartal sebep salyangozu ciddiye almadı?
- Adalet: Aslan’ın verdiği karar sence adil miydi?
- Dostluk: Bir arkadaşın için sen ne kadar ileri gidebilirsin?
