Bir varmış, bir yokmuş. Önce vakit içinde derin bir ormanın sessizlikle dolup taştığı, yaprakların rüzgarın kucağında dans ettiği bir bir günde Karga ve Tilki masalı başlamış.
Ormanın gölgesinde, bir karga yaşarmış. Tüyleri geceye has siyah, bakışları ise zekaya dair gizem taşırmış. Karga, bu ormanda adeta hükümdar üzere dolaşırmış; kendini ormanın en uygunu zannedermiş güya her bir ağacın doruğunda taht kurmuş, oraların hakimi üzere davranırmış.
Bir başka yanda, ormanın içlerinde bir tilki yaşarmış. Tilki, kurnazlığı ile ünlüymüş. Onun tüyleri kum rengiyle kaplı, gözleri ise şehvet dolu bakışlarla doluymuş. Tilki, karga üzere yükseklere değil, kuytu köşelere ve çalılıklara uygun bir hayat sürermiş. Görünüşte alçakgönüllüymüş lakin aslında bir o kadar da zekalıymış.
Günlerden bir gün bu Karga, bir gün elinde büyük ve lezzetli bir peynirle bir ağacın dalına konmuş. Karga’nın gagasındaki peyniri gören Tilki, çabucak bir plan yapmış.
“Hmm, o peyniri nasıl kapabilirim?” diye düşünmüş Tilki ve sonra gülümsemeye başlamış. Ağacın altına gidip, başını kaldırmış ve Karga’ya seslenmiş:
“Ah, ne hoş tüylerin var senin! Hem de ne parlak! Eminim ki sesin de bu hoşlukta olmalı. Bana bir müzik söyler misin? Ormanın kraliçesi olduğunu herkes görsün!”
Karga, Tilki’nin söylediği hoş kelamlara o kadar çok inanmış ki, ormanda hiç bu kadar değerli ve özel hissetmemişti. Gözleri parlamış, tüyleri kabarmıştı. “Gerçekten mi? Ben mi ormanın kraliçesi olacağım?” diye içinden geçirmiş. Gagasındaki peyniri neredeyse unutmuş, her şeyi göze almış ve sonunda gagasını açmış. Fakat gagasını açtığı anda, peynir süratle aşağı düşmüş.
Tilki, bu anı dört gözle bekliyormuş üzere, peyniri havada kapmış. “Ah, ne tatlı bir peynir, teşekkür ederim!” diyerek kurnaz bir gülümsemeyle ormanın derinliklerine hakikat koşmaya başlamış. Oradan uzaklaşırken Karga’ya seslenmiş “Ah be Karga, sen hoş bir kuş olabilirsin lakin düzgün müzik söyleyemediğini kabul etmen gerekirdi!”
Karga, başına gelenleri anlayınca bir an donakalmış. Kendi kendine, “Ah, ne aptalım! O tilki bana nasıl bu türlü bir oyun oynar?” diye düşünmüş. Üzülmüş, ancak birebir vakitte çok değerli bir ders almış: “Bir daha asla, hiç kimse bana palavradan tatlı sözlerle kandıramayacak” diye karar vermiş.
O gün Karga, kendisine bir kelam vermiş. “İltifatlara ya da hoş kelamlara aldanmayacağım. Kendi kıymetimin farkında olacağım ve sahip olduğum şeylerin değerini bileceğim.” diye içinden geçirmiş.
Ve o günden sonra, Karga daha dikkatli, daha akıllı bir hayat yaşamış. Tilki’nin ona oynadığı oyun, aslında ona ömür uzunluğu hatırlayacağı bir ders olmuş.
Karga ve Tilki masalı da burada bitmiş. Bu masal, düzgün ve berbat özelliklerimizle kendimizi tanımanın ve kendimizi olduğumuz üzere sevmenin ne kadar kıymetli olduğunu hatırlatır. Kıymetli olan, boş laflar ve iltifatlar değil, nitekim öne çıkan yeterli yönlerimizi parlatabilmektedir.
Masalın Mini Özeti
Karga, tilkinin abartılı övgülerine inanıp kendini “çok özel” hisseder ve peyniri unutacak kadar dalar. Müzik söylemek için gagasını açınca peynir düşer ve tilki onu kapıp sarfiyat. Karga ise bu olaydan sonra iltifatlarla basitçe yönlendirilmeyeceğini ve kendi pahasını sakin bir halde müdafaası gerektiğini öğrenir.
EBEVEYN SORULARI: Masal Üzerine Sohbet Edelim
Masalı bitirdikten sonra çocuğunuzla bu sorular üzerine konuşarak; onun empati yeteneğini, analitik düşünme marifetini ve duygusal farkındalığını destekleyebilirsiniz. Çocuğunuzun en değişik karşılığını yorumlarda bizimle paylaşın!
- Duygu Tanıma: Karga övülünce içinde hangi hisler uyanmış olabilir?
- Niyet Analizi: Tilki sebep bu türlü konuştu; hakikaten Karga’yı mı sevdi yoksa diğer bir hedefi mı vardı?
- Karar Anı: Karga o anda diğer ne yapabilirdi?
- Sınır Koyma: Biri bize aşırı övgü yapınca nasıl “dur” diyebiliriz?
- Ders: Bu masal bize iltifat ve gerçek paha arasındaki farkı nasıl anlatıyor?
